Gerry Velema

Het is een voorrecht om trouwambtenaar te zijn, ondanks dat de wet op het huwelijk wel erg sterk aan het veranderen is. Hoewel veel mensen bij trouwen nog steeds aan trouw denken, aan liefde, aan geluk, heeft de wet het huwelijk vereenvoudigd tot het uitspreken van een goed voornemen voor de ander te zullen zorgen.
Niet langer eist enige wetgeving in ons land dat getrouwde mensen elkaar lief moeten hebben, noch zegt de wet dat gehuwden elkaar seksueel trouw moeten blijven, en evenmin zegt de wet dat huwelijkspartners met elkaar moeten samenwonen.
En toch weten met mij vele trouwambtenaren dat mensen die willen trouwen, vaak niet denken aan een andere liefde, of aan niet van elkaar houden, of niet samen willen wonen. De wet sluit in de meeste gevallen niet aan bij de emotionele waarde die mensen beleven in hun ja-woord. Ze willen vaak veel meer de ander toezeggen dat hetgeen nu door de wet verplicht wordt gesteld.
Het huwelijk is bij mij in ere. Ik trouw graag, omdat ik er diep van overtuigd ben dat voor het tere instrument dat liefde heet, het met niet minder toe kan dan een verbond in trouw en geloofwaardigheid.
Wie trouwt sluit dat verbond in het openbaar.

Ik zie het als mijn taak om deze bijzondere dag zoveel mogelijk inhoud mee te geven. Gehouden aan de regels van onze wet voer ik mijn ambt uit, maar daarnaast met oog voor warmte, emotie en menselijkheid. I